O aikido
AIKIDO- japońska sztuka samoobrony, w której wykorzystuje się siłę przeciwnika przeciwko niemu samemu; zwana „sztuką walki bez walki”
Celem aikidoków jest zniechęcenie partnera/ przeciwnika do walki.
Techniki Aikido stanowią perfekcyjny system dźwigni, unieruchomień, padów i uderzeń we wrażliwe miejsca ciała, wykonywanych wraz z usunięciem się z linii ataku.
Ruchy wykonywane są po okręgach, co oprócz skuteczności czyni tę sztukę walki piękną i elegancką. Aikido może ćwiczyć każdy, bez względu na wiek, płeć i kondycję fizyczną.
CEREMONIAŁ
Podczas treningu wymagana jest dyscyplina i szacunek dla miejsca oraz ludzi. Na matę można wejść tylko na boso. Obuwie pozostawić można przy macie lub w szatni.
Należy wykonać ukłon, będący formą pozdrowienia w stronę kamiza, nazywany ritsurei. Wykonuje się go w pozycji stojącej poprzez pochylenie wyprostowanego tułowia do przodu pod kątem 30 stopni. Ręce ułożone są do przodu na udach. Zbyt niskie opuszczenie głowy podczas ukłonu uważa się za złą formę jego wykonania. Po wykonaniu pierwszego ukłonu, jeżeli na sali nie ma jeszcze instruktora, można wykonać samodzielnie ćwiczenia rozgrzewające. Gdy na macie pojawi się instruktor, wszyscy ćwiczący ustawiają się na ustalonym miejscu. Prowadzący wypowiada komendę: „seiza”, czyli usiądźcie. W trakcie ceremoniału rozpoczęcia treningu prowadzący zajmuje miejsce naprzeciw pozostałych aikidoków zwrócony twarzą w ich stronę. Nie stosuje się polskiego nazewnictwa, lecz wyłącznie zwroty japońskie. Instruktor podaje komendę: ”mokuso” będącą sygnałem do rozpoczęcia koncentracji. W tym momencie osoby biorące udział w ceremonii zamykają oczy. Po krótkiej koncentracji instruktor obraca się na kolanach o 180 stopni w stronę kamiza, gdzie powinien być zawieszony portret M. Ueshiby lub gaku; klaśnięciem daje sygnał do wykonania ceremonialnego ukłonu nazywanego zarei. Wykonanie go należy rozpocząć od położenia przed sobą na macie lewej ręki, następnie dołączyć do niej drugą i pochylić tułów o około 30 stopni do przodu. Głowa nie może opadać na matę; powinno się ją trzymać stale w jednej linii z tułowiem. Ważne, aby w trakcie wykonywania skłonu nie odrywać pośladków od pięt i nie podnosić do góry bioder. Następnie instruktor ponownie odwraca się twarzą do ćwiczących i kłania się studentom. Ten, który posiada najwyższy stopień, wypowiada zwrot: „ Sensei onegai shimasu”, który oznacza prośbę o naukę.W niektórych szkołach aikido przyjęło się, aby po wykonaniu ostatniego ukłonu studenci podnosili się do pozycji siedzącej po kolei. Moment ten jest bardzo istotny. Zdarza się, że gdy dana osoba zbyt wcześnie podniesie się, instruktor może poprosić o ponowne wykonanie ukłonu i wypowiedzenie prośby o naukę. Podobna sytuacja może mieć miejsce w momencie zakończenia treningu, gdy aikidocy zbyt cicho podziękują za wspólnie spędzony czas i odbytą naukę. Na wypowiedziane przez instruktora hasło „powstańcie” wypowiedziane oczywiście w języku japońskim, które brzmi „kiritsu”, uczniowie powstają. Chcąc powrócić do pozycji stojącej należy powtórzyć czynności wykonywane przy ukłonie, ale w odwrotnej kolejności. Cały ruch należy wykonać bardzo płynnie i szybko. Trening kończy się podobnym ceremoniałem, przy czym partnerzy zamiast słów „onegai shimasu” wypowiadają „arigato gosai masta”, co znaczy „dziękuję bardzo”. Następnie rozpoczyna się rozgrzewka określana przez aikidoków jako ogólnorozwojówka.
Bycie tori. (osoba broniąca się).
Jego zadaniem jest nauka, jak zneutralizować atak przy pomocy techniki, kontroli nad ciałami swoim i partnera oraz jak pozbawić go równowagi. Tutaj sprawa jest prosta, gdyż wszyscy skupiają się na nauce samoobrony i każdy się przykłada do wykonywania technik.
Bycie uke. (osoba atakująca).
Jego zadaniem jest przeprowadzenie uczciwego i zdecydowanego ataku, ochrona siebie przez odpowiednie ułożenie ciała do upadku oraz nauka techniki sposobu w jaki jest pozbawiany równowagi.
AIKIDO- japońska sztuka samoobrony, w której wykorzystuje się siłę przeciwnika przeciwko niemu samemu; zwana „sztuką walki bez walki”
Celem aikidoków jest zniechęcenie partnera/ przeciwnika do walki.
Techniki Aikido stanowią perfekcyjny system dźwigni, unieruchomień, padów i uderzeń we wrażliwe miejsca ciała, wykonywanych wraz z usunięciem się z linii ataku.
Ruchy wykonywane są po okręgach, co oprócz skuteczności czyni tę sztukę walki piękną i elegancką. Aikido może ćwiczyć każdy, bez względu na wiek, płeć i kondycję fizyczną.
CEREMONIAŁ
Podczas treningu wymagana jest dyscyplina i szacunek dla miejsca oraz ludzi. Na matę można wejść tylko na boso. Obuwie pozostawić można przy macie lub w szatni.
Należy wykonać ukłon, będący formą pozdrowienia w stronę kamiza, nazywany ritsurei. Wykonuje się go w pozycji stojącej poprzez pochylenie wyprostowanego tułowia do przodu pod kątem 30 stopni. Ręce ułożone są do przodu na udach. Zbyt niskie opuszczenie głowy podczas ukłonu uważa się za złą formę jego wykonania. Po wykonaniu pierwszego ukłonu, jeżeli na sali nie ma jeszcze instruktora, można wykonać samodzielnie ćwiczenia rozgrzewające. Gdy na macie pojawi się instruktor, wszyscy ćwiczący ustawiają się na ustalonym miejscu. Prowadzący wypowiada komendę: „seiza”, czyli usiądźcie. W trakcie ceremoniału rozpoczęcia treningu prowadzący zajmuje miejsce naprzeciw pozostałych aikidoków zwrócony twarzą w ich stronę. Nie stosuje się polskiego nazewnictwa, lecz wyłącznie zwroty japońskie. Instruktor podaje komendę: ”mokuso” będącą sygnałem do rozpoczęcia koncentracji. W tym momencie osoby biorące udział w ceremonii zamykają oczy. Po krótkiej koncentracji instruktor obraca się na kolanach o 180 stopni w stronę kamiza, gdzie powinien być zawieszony portret M. Ueshiby lub gaku; klaśnięciem daje sygnał do wykonania ceremonialnego ukłonu nazywanego zarei. Wykonanie go należy rozpocząć od położenia przed sobą na macie lewej ręki, następnie dołączyć do niej drugą i pochylić tułów o około 30 stopni do przodu. Głowa nie może opadać na matę; powinno się ją trzymać stale w jednej linii z tułowiem. Ważne, aby w trakcie wykonywania skłonu nie odrywać pośladków od pięt i nie podnosić do góry bioder. Następnie instruktor ponownie odwraca się twarzą do ćwiczących i kłania się studentom. Ten, który posiada najwyższy stopień, wypowiada zwrot: „ Sensei onegai shimasu”, który oznacza prośbę o naukę.W niektórych szkołach aikido przyjęło się, aby po wykonaniu ostatniego ukłonu studenci podnosili się do pozycji siedzącej po kolei. Moment ten jest bardzo istotny. Zdarza się, że gdy dana osoba zbyt wcześnie podniesie się, instruktor może poprosić o ponowne wykonanie ukłonu i wypowiedzenie prośby o naukę. Podobna sytuacja może mieć miejsce w momencie zakończenia treningu, gdy aikidocy zbyt cicho podziękują za wspólnie spędzony czas i odbytą naukę. Na wypowiedziane przez instruktora hasło „powstańcie” wypowiedziane oczywiście w języku japońskim, które brzmi „kiritsu”, uczniowie powstają. Chcąc powrócić do pozycji stojącej należy powtórzyć czynności wykonywane przy ukłonie, ale w odwrotnej kolejności. Cały ruch należy wykonać bardzo płynnie i szybko. Trening kończy się podobnym ceremoniałem, przy czym partnerzy zamiast słów „onegai shimasu” wypowiadają „arigato gosai masta”, co znaczy „dziękuję bardzo”. Następnie rozpoczyna się rozgrzewka określana przez aikidoków jako ogólnorozwojówka.
Bycie tori. (osoba broniąca się).
Jego zadaniem jest nauka, jak zneutralizować atak przy pomocy techniki, kontroli nad ciałami swoim i partnera oraz jak pozbawić go równowagi. Tutaj sprawa jest prosta, gdyż wszyscy skupiają się na nauce samoobrony i każdy się przykłada do wykonywania technik.
Bycie uke. (osoba atakująca).
Jego zadaniem jest przeprowadzenie uczciwego i zdecydowanego ataku, ochrona siebie przez odpowiednie ułożenie ciała do upadku oraz nauka techniki sposobu w jaki jest pozbawiany równowagi.
STRÓJ
Zamiast strojów sportowych aikidocy mają kimona, których krój i sposób noszenia wywodzą się z tradycyjnego ubioru japońskiego. Są one przystosowane do zajęć na macie. Nazewnictwo dotyczące ubioru zapożyczone zostało z języka japońskiego.
Tradycyjny strój składa się z:
- białej bluzy, nazywanej gi;
- białych spodni podobnych do noszonych przez judoków, określanych mianem zubon;
- pasa, czyli obi. W aikido rzadko spotyka się pasy kolorowe, z jakimi mamy do czynienia w innych dyscyplinach budo. Kolorowe pasy wprowadza się niekiedy w grupach dziecięcych. Posiadacze stopni uczniowskich, noszą pasy białe.
hakama-Aikaidocy, którzy otrzymali stopień mistrzowski, który w języku aikido jak i innych japońskich sztukach walki nazywany jest dan, zakładają czarny pas i ubierają hakamę, czyli bardzo szerokie czarne lub granatowe spodnie. Po jej ubraniu aikidoka przewiązuje się czterema długimi wstążkami w ten sposób, aby powstały węzeł znalazł się z przodu najlepiej nisko nieco pod pępkiem. Zwyczaj noszenia hakamy wywodzi się w prostej linii z tradycji samurajów i zachował się do dzisiaj również w innych sztukach walk: kyudo (sztuka strzelania z łuku), kendo (narodowa szermierka japońska), iaido (sztuka dobywania miecza).
zori, czyli japońskie klapki podobne do obuwia typu motylki lub japonki; od wewnątrz wyściełane są słomą ryżową lub specjalną trawą morską. Wielu aikidoków stosuje jednak zwyczajne klapki.
MIEJSCE ĆWICZEŃ
Sala, w której aikidocy wraz z instruktorem praktykują swoją sztukę walki nazywana jest dojo. Nazwa ta jest ogólnie przyjęta we wszystkich sztukach walki. Pochodzi ona z buddyzmu. Dawniej określano nią specjalnie wydzielone miejsce w świątyni, gdzie mnisi ćwiczyli oddychanie, koncentrację, medytowali. Obecnie używa się jej w odniesieniu do całego budynku, w którym znajdują się:
- miejsce przeznaczone na biuro, w którym mogą być przechowywane dokumenty dotyczące pracy danego klubu, lista klubowiczów, tablica organizacyjna zawierająca: informacje dotyczące płatności, regulamin klubu, terminy najbliższych zgrupowań i treningów,
- szatnia, ubikacje, prysznice,
- sala z rozłożoną matą do ćwiczeń.
W dojo obowiązują określone reguły zachowania właściwe tylko sztukom walki.
W przeciwieństwie do innych sportów adepci sztuk walki są z reguły bardzo przywiązani do miejsca, w którym ćwiczą. Zachowanie studentów aikido w dojo wyraża ich głęboki szacunek do samego miejsca, w którym się znajdują i dla współćwiczących. Trening aikido charakteryzować się powinien dyscypliną oraz skoncentrowaniem. Najważniejszy wpływ na atmosferę w dojo ma mistrz prowadzący zajęcia. Musi on posiadać autorytet u swoich uczniów.
kamiza, czyli „ważniejsze miejsce”. Stanowi ona centralną część dojo i zarezerwowana jest dla instruktorów i gości honorowych. Zwykle po tej stronie na ścianie znajduje się portret mistrza Ueshiby lub kaligrafia zwana gaku przedstawiająca najczęściej jakieś filozoficzne motto.
shimoza-jest miejscem przeznaczonym dla uczniów. Uczniowie siadają przy shimoza.
Źródło: www.strefaaikido.eu
Zapisy oraz dodatkowe informacje : 501-38-72-78
